Reviews, interviews & other publications

Iedereen die Otis niet kent moet zich gaan schamen. Album "Storm Is Coming" is alweer twee jaar oud en nieuw materiaal zit er aan te komen. In 013 worden al enkele nummers gespeeld, maar de nadruk ligt bij eerder genoemd album. En waarom ook niet: "Storm Is Coming" is een plaat die zich kan meten met de internationale top. Dat Otis ook live zijn mannetje staat, zal voor menig voor 3voor12-lezer ook niet onbekend zijn. Waarom blijft de Europese doorbraak van deze band dan toch uit? Is het de eigengereidheid van Otis? De drive van de band om alles zelf te doen? Hopelijk komt met nieuw materiaal ook de doorbraak want wie Otis niet kent moet zich diep gaan schamen. Daarbij mis je bovendien een van de meest getalenteerde bands die Nederland rijk is. De band bewijst dit zelf het best met de epische afsluiter "Cast The First Stone". Bands als Fucked Up en Otis bewijzen dat er meer dan dertig jaar na het onstaan van punk nog ruimte is voor ontwikkeling.
Arold Roestenburg

Memorabele avond met Peter Pan Speedrock in Gebouw T, voorprogramma Otis sterft van enthousiasme - In het Bergse Gebouw T hangt voor de optredens beginnen al een lekker sfeertje. Er is al aardig wat publiek, wat zich voornamelijk schuil houdt achterin de zaal bij de bar. Otis krijgt het publiek een eindje naar voren getrokken, maar de meesten houden toch nog wat afstand. De West-Brabantse hardcorerockers geven alles wat ze in zich hebben. Aan energie ontbreekt het ze niet, werkelijk ieder bandlid knalt alsof zijn leven ervan afhangt. Otis bestaat sinds 2005 en won al enkele prijzen en lovende recensies. Ook vanavond laten ze zien dat ze bloedserieus met hun muziek bezig zijn, en dat verdient toch wel een pluimpje. Het optreden eindigt met de zanger die op zijn knieën herhaaldelijk de laatste tonen uitbrengt wat eeuwig lijkt te duren, maar toch mogen ze het pluimpje houden.
Cathelijne de Groen

Otis overdondert alweer - Roosendaal, een vrij allerdaags Brabants stadje. Voor de liefhebbers van harde muziek ook wel bekend als Rockendale. Vanavond staan twee bands uit deze stad in rawk 'n roll cafe Little Devil: een met technische problemen kampend Lugosi en een nimmer teleurstellend Otis. Fehler uit Den Bosch zorgt tussen de Roosendaalse acts voor een fijne mix van metal, hardcore en sludge.
Otis is ontsproten uit de wortels van onder andere de hardcoreformatie Stockholm Syndrome. Deze band hield het vijf jaar vol, bijna even lang als Otis nu met succes aan de muzikale weg timmert. Stockholm Syndrome had een trilogie van EP's in de maak. Helaas kwam dit drieluik nooit uit en ging de band vrij plots uit elkaar. Storm Is Coming, Otis' laatste plaat is het eerste deel van een trilogie geïnspireerd door de Franse dichter Arthur Rimbaud. Na een optreden zoals vanavond is het heel erg hopen dat Otis deze trilogie wel waarmaakt. De band flikt het gewoon weer om te overdonderen. Het wordt lastig om met een kritische blik te blijven kijken en luisteren naar een band die elke keer opnieuw de lat hoger legt; al is het dit keer een vrij standaard show (zonder dubbele drummer of Moog). Er wordt een aantal nieuwe nummers gespeeld die veelbelovend klinken. Deel twee van de trilogie is dus al in de maak en het wachten kan niet kort genoeg duren tot deze songs op het zilveren (of zwarte) schijfje worden geperst!
Dyon Schlebos

Ik hoor mezelf nog tegen Jan Anco zeggen "Ja hoor dat stukje over Otis schrijf ik wel, te gekke band blablabla" en terwijl ik nu de datum die bij dit stukje hoort intik, besef ik mij dat ik er dan helemaal niet ben.... Shit. Ja dat is wel een domper want Otis is namelijk echt een te gekke band. Ze stonden twee keer eerder in de kelder en afgelopen jaar ook nog in de grote zaal met Nomeansno. Dat zegt eigenlijk al wel genoeg. Graag geziene gasten hier en niet omdat ze van die Brabantse gezelligheid meenemen (dat kunnen ze trouwens wel), maar omdat het een blok explosiviteit is op het podium die iedereen overtuigt. Met hun mix van Snapcase, Refused en At The Drive-In snap je ook wel waarom ze als band niet kunnen stilstaan. Dit is nu echt een van die bands waar je altijd erg blij van wordt als je ze gezien hebt. Het maakt dan niet uit of ze retestrak spelen of rommelig hun ding doen, de energie spat er vanaf en de glimlach is niet meer van je smoel te halen. Intussen hebben ze al twee volledige cd's uit en wat split-single werk. Ik ken niet alles maar wat ik gehoord heb van die 2 cd's is in ieder geval meer dan dik in orde. De laatste stamt uit 2009 als ik me niet vergis, dus pik dat ding op, je bent nog niet te laat. Verkrijgbaar via hun eigen label Black Death of bij de band natuurlijk. Op datzelfde Black Death zit ook de andere band van deze avond, namelijk Lugosi. Afgezien van deze label-connectie zit hier ook nog een ex-Stockholm Syndrome lid in, de band waar ook weer een gedeelte van in Otis is gaan spelen. Juist, weten we dat ook weer. Nuttige info of niet, ze maken op een zelfde gejaagde manier muziek als Otis. Bij Lugosi wat minder nadruk op "zwaar" maar meer op de gitaren die we bijvoorbeeld kennen van Fugazi of Shellac. De combinatie van bas en zang doet me zelfs af en toe denken aan iets als Torches To Rome. Snel, swingend, punk en met soul zeg maar. Ik heb deze jongens nog nooit live gezien maar aan de soort muziek te horen zou dit ook redelijk uit z'n dak moeten gaan. Mooi vooruitzicht dus, 2 keer bloed, zweet en tranen. Nu al een top avond. Dus allen heengaan en mij vertellen wat ik gemist heb. Go!
Mark

Dat de Nederlandse undergroundscene de laatste jaren een gestage stroom aan kwalitatief zeer hoogwaardige releases uitbraakt is al een hele tijd evident. Dat Nederlandse bands zich tegenwoordig met gemak kunnen meten met de vaak middelmatige rotzooi die onze collegae aan de overkant van de oceaan weten te produceren ook. En nu is er deze te gekke cd van het Brabantse Otis om deze vooroordelen nog maar eens extra te onderstrepen. De nieuwste boreling draagt de titel Storm Is Coming en is een helse en intens rockende mix van hardcore en groovende emorock met uitschieters richting de punkrock en de metal. Maar het is geen hak-op-de-tak cd'tje geworden. Naast dynamisch en divers is dit op een uit het jaar des heren 1871 stammend gedicht van Arthur Rimbaud gebaseerde plaatje toch een kloppend geheel. En dat is knap. Waar hardcorepunk toch duidelijk de basis is, beperkt de band zich op geen enkel moment hiertoe en laat het vijftal zich zelfs niet ervan weerhouden flink gas terug te nemen en gebruik te maken van hypnotische koortjes. Het ene moment laten de mannen een voorliefde voor At The Drive-In horen, een paar minuten later komen vleugjes Snapcase, Refused of zelfs Mastodon langs om vervolgens weer terug te keren naar de goede, oude scheut Black Flag. De dertigers weten wel waar ze de mosterd vandaan moeten halen. Maar ondanks het hele spectrum aan invloeden hoor je eigenlijk gewoon vooral Otis. Het bijt, het vlamt, het beukt. Iedereen met hart voor de vaderlandse undergroundmuziek en gewoon enige smaak in muziek dient bij deze naar de dichtstbijzijnde platenboer te sprinten om dit Storm Is Coming luidkeels op te komen eisen.
Hans Wetzels

Het Roosendaalse Otis is in 2005 voortgekomen uit bands als Stockholm Syndrome en Against Time en bracht in 2009 zijn tweede volledige cd uit. De band gooit hiermee opnieuw hoge ogen met een hardcore-geluid dat zijn wortels heeft in de jaren tachtig. Onder meer Nomeansno, Fugazi en Black Flag staan zo te horen op het lijstje met inspiratiebronnen voor de intense en hysterische muziek van dit vijftal. Om het nog wat intenser te maken, volgen de tien nummers elkaar vrijwel zonder adempauze op. Overigens treedt Otis met zijn muzikaal brede aanpak vaak genoeg buiten de gebaande hardcore-paden, bijvoorbeeld in One Year From Now, Murat Reis The Younger en Sinking Ship. Dit afsluitende nummer is noisy als Godflesh en John Zorn, en lijkt helaas iets te veel op een studiojam.
Daan de Mooy

Roosendaal, door sommigen omgedoopt tot Rockendale, herbergt bijzonder veel muzikaal talent. Bands zoals The Coffinkids, Stockholm Syndrome en Envy The West komen er vandaan. Vanavond stond de Exit in het teken van het pittoreske Roosendaal en omgeving. Het was jammer dat deze show weinig publiciteit had gekregen, waardoor het bezoekersaantal tegenviel. Ondanks het tegenvallende aantal bezoekers werd er flink gerockt en deden de Rockendalers hun stadsnaam eer aan.

Als eerste speelde Lugosi, voor driekwart gevuld met ex-leden van Bob Miller. Voet-op-de-monitor rock 'n roll met een experimentele inslag. Voor een beperkt gevulde Exit speelden ze alsof het leven er vanaf hing en ook op plaat komt de bedoeling goed over.

Hierna was het de beurt aan All On Black. Deze doorgewinterde rockers (ex-Betercore / ex-Against Time / Omission) zoeken het tegenwoordig meer in de muzikale hoek. Stuk voor stuk puike muzikanten die weten wat ze aan het doen zijn; soms melodisch, soms hard maar altijd alles op zijn plaats. Een vergelijking met The Gaslight Anthem zou wellicht op zijn plek zijn.

Als afsluiter was het aan Otis om het podium te bestijgen. Otis gooit momenteel hoge ogen met hun nieuwe release Storm Is Coming. Zo stond de band deze zomer nog in een packed Paradiso in het voorprogramma van Jello Biafra. Vanavond dus voor een handjevol Rotterdammers. Het leek Otis niet te deren. Vanaf de opener Two-Headed Giant ging Otis los. Het zware gitaarwerk wordt afgelost met wilde gitaar riffs. De drums staan als een huis, strak en een genot om naar te luisteren. Daar overheen schreeuwt Mario de longen uit zijn lijf. In een minuut of 40 worden de nummers van hun debuut en laatste release aan elkaar genoised. Otis staat voor de tweede keer in het Maasmetropool en het is jammer dat er zo weinig Rotterdammers getuige waren van deze dijk van een show.
Evert-Jan van den Berg

Wie kent de jaren 80 hardcore nog, nog, nog...? Veel van die eens zo grote Amerikaanse scene is er niet meer over. Eigenlijk zou ik zo geen enkele band kennen die zich er nog mee bezig houdt. Totdat het laatste album van het West-Brabantse Otis op de deurmat viel. Storm Is Coming is een gave terugblik op vroeger en tegelijkertijd een vernieuwend album. Otis bestaat nog niet zo heel lang, pas in 2005 werd de band opgericht door een groep mannen met stuk voor stuk al een hele band geschiedenis. En wat krijg je als ervaren mannen elkaar opzoeken? Juist, een volwassen klinkend album waarop niet veel meer bewezen hoeft te worden. De bandleden hebben zich in het verleden al vaak genoeg moeten bewijzen en het is daarbij al de vierde release en tweede full length van Otis. Allereerst moet ik zeggen dat het artwork zeer fraai geworden is. Het is zo een afbeelding waarnaar je lang kunt blijven kijken en waarop je iedere keer, ondanks de eenvoud toch iets nieuws lijkt te ontdekken. Wat onderzoek leert mij dat de cover door niemand minder is gemaakt dan cartoonist Nozzman, één van mijn favoriete striptekenaars. Al zou je het niet snel zeggen want het artwork lijkt totaal niet op zijn ander werk. De muziek op Storm Is Coming is zoals ik al schreef erg veel beïnvloed door de jaren 80 hardcore. Toen hardcore nog een fris en experimenteel genre was zullen we maar zeggen. Toen "iets te melden hebben" en "goede muziek maken" nog belangrijker waren dan "veel grof taalgebruik" en "het uiterlijk van de band". Want Otis heeft zeker iets te melden. Storm Is Coming is het eerste album van een trilogie die zal worden gewijd aan het gedicht Le Bateau Ivre van Arthur Rimbaud, een werk over een boot dat verloren is geraakt op zee. De sfeer op het album past zeer goed bij het gedicht zelf. Er zit veel afwisseling in, je zou misschien wel kunnen spreken van gemoedstoestanden. De voornaamste die terug te vinden is is woede, de agressie op Storm Is Coming is niet ver te zoeken, vooral het nummer Storm Is Coming waarin dezelfde zin iedere keer weer word herhaald maar iedere keer weer net iets harder klinkt is zeer agressief. Dat de stem van Mario van Meer af en toe mij doet denken aan Tom Araya (Slayer) draagt ook een steentje bij. Daarnaast is er ook veel verwarring en wanhoop op Storm Is Coming te vinden. Dit is het beste terug te vinden op One Year From Now. Gelukkig wisselen de toestanden zich vrij snel af waardoor je niet te lang in een bepaalde droevige sfeer blijft hangen. Het nummer daarna, Not Impressed By Your Gaping Wound, doet mij zelfs denken aan Valient Thorr (stoner rock). Een unieke combinatie van stijlen dus. En dan hebben we nog het einde van het album. Of beter gezegd het dubbele einde. Het eerder genoemde Cast The First Stone is wat mij betreft het echte einde van het album. Door het werken naar een echte climax is het een nummer dat echt geschreven is om als afsluiter te dienen. Toch komt er nog een nummer na: Sinking Ship. Dit zinkende schip is een nummer van zeer experimentele art, noise, sludge en vrijzinnige jazz vullen elkaar aan om een schouwspel van ruim 10 minuten te creëren. Persoonlijk moet ik niks van dit nummer hebben maar dat maakt het per definitie niet direct slecht, beluister en oordeel zelf zou ik zeggen. De conclusie: dit soort albums zou iedereen een keer moeten horen. Ik zeg niet dat iedereen het leuk gaat vinden want daar is de muziek veel te abstract voor. Maar het is goed voor je "muzikale opvoeding". Albums als Storm Is Coming van Otis komen niet vaak langs en verdienen op zijn minst een luisterbeurt. Daarnaast ook een band die live zeker niet gemist mag worden! Beoordeling: 9/10

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Otis is een fantastische band. Serieus, hun live-reputatie was ze al vooruit gesneld dus heb ik de band een keer opgezocht en het was absoluut geweldig. Dit plaatje is niet anders. Sterke, afwisselende nummers, prachtig ongeforceerd gitaarwerk met stiekem fantastische riffs, een mooi concept, gave teksten en fantastische cover art op een mooi doosje. Erg coole naam ook trouwens! Zonder water bij de hardcore te doen hebben ze een bijzonder toegankelijke en rockende variant ontwikkeld die raakvlakken heeft met zowel vroege Amerikaanse hardcore als bijvoorbeeld de Zweedse broeders van Refused. Zelf vind ik afsluiter Sinking Ship absoluut fenomenaal, dat nummer heeft een erg vette Godflesh-achtige groove en lijkt nooit op te houden. Helemaal goed. Bij dat nummer komt wel meer dan bij de andere nummers het enige minpuntje van dit plaatje bovendrijven: er lijkt bezuinigd te zijn op de productie. Veel stukken klinken dun en wat rammelig; er mist gewoon wat gedonder in de sound. Het sterke songmateriaal en de passie die op alle mogelijke manieren uit de muziek spreekt hadden een betere behandeling verdiend. Live kan ik me ze ook luider (en lager) herinneren. Vier sterren voor Otis, het hadden er vijf kunnen zijn...
Hans Zwart

Het optreden van de Roosendaalse hardcore-trots Otis in de grote zaal van La Vie was één groot statement van energie, verbazing, agressie en emotie. Otis is strak en de ontlading is wederom enorm. Zanger Mario van Meer springt in het publiek, klimt op de luidsprekers en brengt de pogo op gang. Bovendien laat dit optreden voor het eerst een cursus synchroon drummen voor gevorderden horen. Otis heeft in Kees Haverkamp een tweede drummer van formaat gevonden. Meestergitarist Jan Akkerman brengt een bijzondere elektrische set in een nog niet voor een kwart gevulde Sint Jan. Akkerman speelt de ene na de andere ingewikkelde solo, maar hij geeft ook zijn band, die qua samenstelling en sound af en toe aan Focus doet denken, veel ruimte. Semi-nonchalant wisselt hij stijlen als fusion, rock, jazz en funk spelenderwijs af en ook draait hij zijn hand niet om voor tempowisselingen en breaks die hij uiteindelijk altijd weer goed terecht laat komen. "Ik voelde me altijd al een hoer in de kerk en vanavond komt het nog uit ook", roept de weinig spraakzame Akkerman semi spottend. Zijn virtuose spel is er niet minder om. De jongen in het shirt van Otis die halverwege het optreden de kerk binnenstapt, doet oordopjes in. Dat is pas de wereld op zijn kop.
Willem Jongeneelen

Als Otis speelt is het voor velen dan toch tijd om eventuele schroom aan de kant te zetten en een moedige poging te doen het cafë op zijn kop te krijgen. Vooraan is stilstaan onmogelijk door de rondbeukende lichamen en het gevaar komt ook van boven in de vorm van crowdsurfers. Ook zanger Mario laat zich niet kennen en werpt zich regelmatig met microfoon en al voluit het publiek in. Dat eigenlijk vrijwel iedereen hier op hoopte is te zien aan de grijnzen op de gezichten. We zijn met zijn allen misschien wel boos op de wereld (en dat laten we horen in onze muziek) maar samen maken we er een feestje waar we onze frustraties over die wereld kwijt kunnen!
Niels Davidse

Ze zijn er nog! En dat nog wel gewoon hier in Nederland! Niet altijd maar weer die deathcore, metalcore of emocore waar je op elke hoek van de straat twintig bandjes van kan oprapen, maar dit Otis is beenrauwe, old school hardcore van een stel opgefokte gozers die zich laten inspireren door de eerste generatie 80's hardcore als Nomeansno, Fugazi, Hüsker Dü, Minutemen, etc. Met andere woorden: als het eens invloedrijke indie-hardcorelabel SST niet in elkaar was gezakt tot een onbeduidend jazz- en reissuelabel, dan hadden ze deze band onzachtzinnig bij kop en kont gegrepen om onder dwang een wurgcontract te tekenen en ze verkocht als de nieuwe Black Flag met Jello Biafra op zang. We zijn nu ondertussen een kwart eeuw verder en Otis is natuurlijk niet helemaal achterlijk om in de jaren tachtig te blijven hangen inclusief diens veelal krakkemikkige geluidsproducties, en gooien hier dus een fiks aantal volumineuze decibellen ertegenaan. Het geluid is zwaar, heavy en toch ietwat metalig, maar transparant en niet zo dichtgesmeerd als bij veel door metal geïnfecteerde corebands, waardoor de helse tirades van schreeuwlelijkerd annex brulaap Mario van Meer des te furieus en intens door de speakers razen. Wat een ontdekking is die gozer! Zijn stemgeluid doet denken aan een kruising tussen Jello en de gebroeders Wright (niet de vliegtuigpioniers, maar de heren van Nomeansno), maar dan met een rood aangelopen adamsappel als die van Sean Ingram (Coalesce). Daarbij is de band wat afwisselender dan voornoemde voorbeelden en is er voldoende ruimte voor sfeer en afwisseling; zo zijn er enkele spoken word samples, heerlijk hysterische core waar je een neurotische aandoening van krijgt, en een bijzonder duistere stuk waar een fluisterpratende Mario een dusdanig spanningsveld opbouwt dat bijna uit elkaar explodeert van bloedstollende dreiging en wat uiteindelijk ook gebeurt middels loodzware postmetal-beukriffs (One Year From Now). Hierdoor is duidelijk dat de band ook zeker niet vies is van de chaos van Coalesce, de intensiteit van Breach en Botch, de hoekigheid van Helmet en het melodisch tegendraadse van Refused. Absolute culminatie hierin is Cast The First Stone, waarin Mario zijn longen helemaal aan gort brult met slechts het continu herhalen van de songtitel. Een treffend sluitstuk van het album, ware het niet dat ze nog vervolgen met Sinking Ship, dat een magnifiek experimenteel lawaai-epos is van tien minuten waarin ze jazz, sludge metal, post-hardcore, saxofoon en cello in een ruige jam laten samensmelten als trouwe volgelingen van Yakuza, Zu en John Zorn's Painkiller, met schreeuwstalmeester Mario als vocale hypnotiseur. Ik vind het helemaal fantastisch, al zal het merendeel van de hardcore-puristen nu ongetwijfeld gillend zijn weggerend. Toch blijft de basis van de band de rudimentaire hardcore van de jaren tachtig. Dat het album tekstueel is opgebouwd rondom het gedicht Le Bateau Ivre van Arthur Rimbaud, maakt het ook nog eens een intellectueel correct plaatje. Ongelooflijk dat dit vreselijk Amerikaanse klinkende, maar gruwelijk moddervette bandje bestaat uit een stelletje Hollandse kaaskoppen en nog ongelooflijker dat ik zoveel talent niet eerder had ontdekt middels hun debuutalbum Good Cop Bad Mood. Malkovich en Backfire! zijn dood, lang leve Otis; de nieuwe beste hardcore band van Nederland!
Bas Smit

First of all: I don't agree with the title Storm Is Coming because Otis has showed us the last year they are already a storm when entering the stage. The energetic live feel is now captured on the new album that is way better than Good Cop, Bad Mood from 2007. The first album reminded me a bit of Hot Water Music and noisy rock bands; today Otis has found its path around certain noisy rock bands without sounding like a copycat. No, the Roosendaal brothers have found their own style and the noisy, energetic rock is packaged in short outbursts and two long freaky songs (the last two on the album). Different instruments are used such as piano, cello and a saxophone. Don't think these guys won't rock anymore because the guitar work is catchy as fuck on the album including lots of nice details. Also more types of vocals are incorporated in the songs. Backing vocals are contributed by Marloes Wiericx, Antal Derene, Michel Sleypen, Patrick Delabie en Ivo Jansen. Don't think they've used these people to cover up vocalist Mario van Meer's qualities; his screams are not only very mean and convincing, but he also has expanded his style as can be heard in the intro of One Year from Now. The other vocalists are just used to fill in all the details on Storm Is Coming such as the melodic vocals of Ivo Jansen in Not Impressed By Your Gaping Wound or the female vocals in The More Flesh It Shows The Higher Up The Ladder It Goes. Yes these boys like to use long song titles and all of Mario's lyrics are inspired by the poem The Drunken Boat of Arthur Rimbaud. It is woven around the delirious visions of the eponymous boat, swamped and lost at sea. It was considered revolutionary in its use of imagery and symbolism. I can't say if Otis will be revolutionary with their second album as well. Still it's a fact they are now the Netherlands' best adventurous rockband. Cast the First Stone is already a hit at the end of their sparkling gigs and more will follow. It would also be cool if they for once will play the closing song of the album; Sinking Ship including the cello and saxophone. This song is almost avantgarde in the vein of the experimental work of The Ex and Sonic Youth. I can't believe this album hasn't been picked up by a label, on the other hand maybe Otis also don't need it according to the bills they were on and are going to play on. If you already were a fan of the band: don't hesitate to pick up the digipack, if not and you're into noisy rock like Breach or Unsane: I can recommend Storm Is Coming.
Maurice van der Heijden

Otis, ik vind het een steengoede band. Maar blijkbaar heb ik van het muzikale genre waar deze Nederlanders zich in bevinden weinig kaas gegeten. Ik meen dat ik in de bijgevoegde biografie voor het eerst een quote van mezelf tegen kwam en mijn omschrijving van Otis' eerste album verschilde nogal van mijn journalistieke vrienden van menig gerenommeerd Nederlands vakblad. Oh well, Good Cop Bad Mood was hoe dan ook erg vet, een lijn die word voortgezet op het nieuwe album Storm Is Coming. Ironisch genoeg luisterde ik dit album voor het eerst nadat de KNMI afgelopen week een weeralarm had afgeroepen. Uiteindelijk viel dat uiteindelijk allemaal wel mee, iets wat niet gezegd kan worden van Otis zijn nieuwste, tevens tweede, telg. Opnieuw giert dit vijftal snoeihard door mijn speakers en hoewel de titel van het album niet op de muziek is gebaseerd, misschien met een kleine knipoog, knalt de door Snapcase en Refused geïnspireerde hardcore als een wervelstorm uit mijn stereotoren. Waar de titel van het album, en daarmee ook alle teksten, wel op zijn gebaseerd is het gedicht Le Bateau Ivre van Arthur Rimbaud uit 1871 wat een aantal fraaie, doch korte, teksten oplevert. In totaal staan er tien nummers op Storm Is Coming, waarvan, wat mij betreft, het laatste 10:38 durende Sinking Ship achterwege gelaten had mogen worden. De overige negen nummers zijn van hoogstaande kwaliteit die in combinatie met de teksten en het mooie artwork opnieuw voor een kwaliteitsproduct van eigen bodem zorgt. Vond je Good Cop Bad Mood al zeer goed te pruimen dan ga je zeker van de intensiteit van Storm Is Coming genieten. Otis is coming! En hoe.
Mano Revolver

En toen lag daar ineens een digipack van Otis op ons bureau. Otis... Waar kennen we die naam ook alweer van? Hebben zij 2 jaar geleden niet al een van onze recensenten overdonderd met hun debuut-album? Inderdaad! En hier is dan dus het vervolg. Meteen bij het eerste nummer hoor je al de duidelijke jaren tachtig hardcore-invloeden. Denk aan de dingen die het beroemde Dischord-label in die tijd heeft uitgebracht en je weet wat voor sound Otis hier neer weet te zetten. De songs zijn geïnspireerd op The Drunken Boat, een gedicht van Arthur Rimbaud, wat duidelijk te merken is aan de teksten. Deze zijn duidelijk poëtischer dan je van menig hardcoreband gewend bent. Muzikaal gezien zit het totaal verder erg melodisch in elkaar, waardoor het hele album een mooi gevarieerd geheel is. Een van de dingen die er meteen uitspringt is het intro van One Year From Now, dat begint met een dreigende piano, die daarna aangevuld wordt met gitaar, en spoken word. Dit biedt een hele mooie afwisseling met de rest van het album. In de volgende track zitten mooie melodische gitaren en samenzang zoals we dat kennen van onder andere Dag Nasty. Verder zijn er over het gehele album verspreid ook veel invloeden te vinden van bijvoorbeeld Drive Like Jehu. De eennalaatste song laat Otis zien zoals we ze kennen: veel energie, veel drive, echt zo'n nummer waardoor je gewoon zin krijgt om ter plekke een pit te bouwen. De laatste compositie is zeker voor hardcore-begrippen buitengewoon lang. In ruim tien en een halve minuut hoor je vooral heel veel passages met veel instrumenten. Een heel mooi stuk om te luisteren, maar wel gewaagd voor een hardcore-cd. Al met al is dit een heel sterk album en een absolute aanrader!
Ronald Mansveld

"Wij zijn het enige obstakel dat jullie nog van Coalesce scheidt", laat de zanger van het Brabantse Otis bij aanvang van hun concert weten. Hinderlijk is de aanwezigheid van deze jongens echter allerminst, want zoals we inmiddels wel van hen gewend zijn, verzorgen ze een intense en afwisselende hardcore performance. Het grotendeels uit oude rakkers bestaand publiek ziet het met goedkeuring aan, maar beweegt nagenoeg niet, hetgeen op het eind van de rit mooi gecompenseerd wordt door een in het publiek springende zanger, die na wat geknuffel met enige aanwezigen geknield en luidkeels in de microfoon schreeuwend afrondt. Goed gedaan!
Wouter de Waal

De heren van Otis behoeven geen introductie. De succesvolle hardcore band uit Roosendaal bracht in 2007 het album Good Cop Bad Mood uit en heeft shows gedaan in heel West-Europa. Het podium is letterlijk te klein voor Otis. De microfoons worden een meter of twee voor het podium opgesteld en scheiding tussen band en publiek vervaagt volledig tijdens het optreden. De muziek is weer compromisloos hard en furieus. Nog iets harder en dan scheuren er trommelvliezen. Een nieuwe cd komt eraan, ik ben daar heel benieuwd naar.
Martijn Stadhouders

Als Skinnerbox aangekondigd door Joost de host, speelt Otis vanavond de laatste show van hun tour. Daar is vanavond niks van te merken. Het Roosendaalse hardcoresextet komt als een blitzkrieg de Bat Cave overvallen om uw recensent wederom verbaasd achter te laten. Plus: hail Otis! Min: niets, nada, noppes. Conclusie: Skinnerbox kan trots zijn. Cijfer: 9 + 1 voor de Moog = 10.
Dyon Schlebos

Zie hier één van de coolste bandnamen ooit. Niet direct omdat ie lekker bekt, maar vooral om het verhaal erachter: Otis was de naam van een obscuur bordeel dat gesloopt werd, waarna dit vijftal besloot de naam te adopteren. Met zo'n verhaal kan het al eigenlijk niet meer misgaan. En dat blijkt: Otis is zo'n hardcoreband die niet voor een gat te vangen is. Snapcase geldt als vergelijkingsmateriaal maar At The Drive-In ook. Het zou me daarnaast niets verbazen als Everytime I Die tot de favorieten behoort. Otis levert snoeiharde, spitsvondige gitaarriffs. De zang komt vanuit de tenen, zij het zonder aanstellerij. De composities zijn verrassend maar zonder pretentieuze moeilijkdoenerij. Otis is een frisse wind in Neerlands hardcore en heeft helemaal geen arty-farty aanpak nodig om haar bestaansrecht te waarborgen. Nee, het zijn gewoon een stel dudes uit Roosendaal. Maar wel een stel dudes die samen in een hele vette band spelen.
Ilja Vaags

Otis scoort op Akkerpop - Aan de randen van of juist over de West-Brabantse grenzen vinden ieder jaar weer uitstekend te genieten festivals plaats, zoals Dijkrock en Borstrock. Als je Zundert in oostelijke richting uitrijdt kom je vanzelf terecht in het Belgische dorpje Meer. Daar wordt alweer sinds een reeks van jaren het Akkerpop festival gehouden, een festival met gratis inkom, dat om 13:00 begint en duurt tot in de kleine uurtjes. Op het binnenpodium speelden dit jaar zoals gebruikelijk hardcore bands waaronder Unleash The Fury en The Dying. Op het Kloosterstage, logischer wijze gelegen naast het monumentale klooster, treden verschillende plaatselijke bands op gecombineerd met bands van nationale klasse. Dit jaar stonden op dit podium elf bands geprogrammeerd waaronder Tokota, The Hickey Underworld (winnaar Humo's rock rally), The Experimental Tropic Blues Band, Clark And The Aces, en de Roosendaalse screamorockband Otis. Otis wist, zoals ze dat altijd doen, het publiek binnen enkele seconden voor zich te winnen en liet zien dat ze niet voor niets als headliner waren geprogrammeerd. Akkerpop hoort thuis op het te bezoeken lijstje van de West-Brabantse liefhebber van (hard)rock en hardcore!
Peter Uytdehage

Als een collega van je in een band speelt en ze mogen acte de presence geven in de kelderbar, moet je daar vanzelfsprekend naartoe. Zo ook zaterdag 24 mei. Otis, met collega Mario, was naar het hoge Noorden afgereisd om ons Groningers eens te laten zien hoe je echt rockt. Van te voren had ik een cd van Mario gekregen voor mijn lange ritten van Bergen op Zoom naar Zuidlaren en vice versa, maar van de muziek was ik toch niet echt onder de indruk geraakt. Maar goed. Eerst was het de beurt aan Anaphylactic Shock voor een vrijwel lege zaal (warm weer, dus iedereen nog op de terrassen). Wat knalden deze Tilbo's de zaal uit zeg. Wat een verschrikkelijke bak herrie: geweldig. Zwagert JP werd het allemaal wat teveel en hij ging het vanaf een "rustigere" plek bekijken. Daarna Otis. De kelderbar was ondertussen al lekker volgelopen (het scheelt denk ik als je al wat vaker in Vera hebt gespeeld). Wat er toen gebeurd: Mario ging helemaal uit zijn dak en kreeg uiteindelijk het publiek vol mee. Knokken, duiken, tackelen, met micro's smijten, Mario crowdsurfen, alles werd uit de kast gehaald. Qua muziek was het ook zeer aangenaam. Wat een verademing ten opzichte van de cd. Een vleug screamo, dan weer hoorde ik iets van At The Drive-In, dan weer Refused: super. Voordat we het wisten was het concert al weer achter de rug met een fenomenaal einde. Alleen jammer dat de drummer (ingegeven door het publiek) het nodig vond om een toegift te geven. Dat ontkrachtte absoluut het supereinde waar de mannen één voor één aftaaiden. Al met al een geweldige avond.
Martin van Eck

Na een avondje Groningen dan maar weer eens iets uit het zuiden des lands. Al begreep ik van Statues dat de vier uur rijden vanuit Roosendaal en Tilburg toch echt peanuts was vergeleken met de afstanden die zij in Canada afleggen om een showtje te spelen. Voor Otis en Anaphylactic Shock geldt dus eigenlijk dat ze om de hoek spelen, ha! Otis heeft hier natuurlijk al eens gespeeld en weet dat het dichtbij is. Hun optreden van toen is overigens niet de reden dat ik ze terug gevraagd heb om hier te spelen. Hoewel ik het op cd echt heel goed vind was het optreden anderhalf jaar geleden slechts "ok". Wel goed maar er miste iets. Ja, toch jammer want ik had er wel wat van verwacht. Pas afgelopen december zag ik ze weer in Tilburg en daar leek het wel alsof er een volledig andere band stond. Zo, dat rockte een heel fijn eind weg zeg. Geen idee of het aan het volume lag of de sfeer van de avond, maar nu stond er echt een band waar de energie vanaf spatte. Nu dus in de herkansing maar goed volgens mij ontbrak het de vorige keer ook behoorlijk aan publiek dus voor de meeste mensen geldt dat ze zich fijn kunnen laten verrassen. Denk aan een pot goede melodieuze opgefokte rockende hardcore à la Snapcase, Refused en nou vooruit wat At The Drive-In. Denk op zich dat het wel duidelijk is voor diegenen die genoemde bands kennen. Veel vaart, lekker vol geluid en ook veel swing. Muziek die met veel enthousiasme gebracht dient te worden. Goed moshable ook. Dat was in Tilburg laatst heel goed voelbaar. Komen dus. Maar mocht dit je nu niks zegggen kan je ook nog voor de andere band van de avond komen. Uit het Tilburgse komt ook nog Anaphylactic Shock. Nog redelijk onbekend hier denk ik zo, maar uiteraard hebben leden hiervan ook al wel in de kelder gestaan. Leden hebben gespeeld of spelen nog steeds in bands als Restless Youth, Union Town, The Spades en Dead Rivers. Oh vet, punkrock dus? Nou nee, totaal niet. Ook deze jongens weten wat hip is en dat je in zo'n hippe stad als Tilburg dus op een gegeven moment met iets van doomy, langzame vette death 'n roll moet aankomen. Dat hebben ze niet alleen goed bedacht, maar ook nog eens goed uitgevoerd. Hun debuutplaatje zal ergens rond deze tijd volgens mij moeten verschijnen en zal bol staan van de Entombed riffs, Cursed ritmes en Tragedy grooves. Ja, loodzwaar dus, maar lekker doorstomend. Vleugje metal, ruige strot en dat maakt Anaphylactic Shock wel compleet denk ik. Goeie band ook. Lijkt me dat dit samen met Otis voor een leuk feestje gaat zorgen. Rocken!
Mark

Locatie: Podium Bloos, Breda. Omschrijving: De band word vaak vergeleken met Snapcase en At The Drive-In. Snoeiharde muziek, en vol overtuiging gebracht. Plus: Podium Bloos is een grote zaal, maar Otis lost dit overschot aan ruimte op door gewoon VOOR het podium te gaan staan. Na een hoop gedoe met de geluidsman barst het optreden los. Otis speelt zoals de muziek klinkt, enorm hard, vol overgave en gewoon goed. Het aanwezige publiek gaat flink los, en een paar echte Otis-fans schreeuwen alle nummers luidkeels mee. Het zou me niet verbazen als de volgende keer alle aanwezigen meezingen. Min: Met de feedback tussen de nummers kon ik vrij weinig, maar dat is zeuren om niks. Otis rockt! Eindoordeel: Mijn eerste Otis-ervaring was een goede. Als ik een keer vol frustratie zit en ik zoek een cd waarop ik totaal los kan gaan, dan zet ik Good Cop Bad Mood op. Cijfer: 9

Fluff en Otis, die respectievelijk in de Eratozaal en in het Verkadehuis geprogrammeerd stonden, waren de lokale helden van het festival. De eerste act lukte het aardig, maar ondanks de grote populariteit van de band viel de publieksreactie wat tegen. Bij Otis daarentegen ging het dak er zowel letterlijk als figuurlijk af. De Roosendaalse hardcorerockers veroorzaakten de nodige chaos in een overgevuld Verkadehuis.
Yordi Dam

Otis wint tweede editie Dutch Delight in Mezz met snoeiharde hardcore - Otis uit Roosendaal sluit de avond muzikaal af met snoeiharde hardcore. Hun spel klinkt hoekig, gestructureerd en hard. Zanger Mario van Meer is opgefokt en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Typisch voor het genre en uitermate effectief gebracht, deze bak lawaai. Het publiek, ongeveer vijftig man ondertussen, weet het strakke optreden te waarderen en geeft een royaal applaus. Na de laatste korte pauze vertelt presentator Bram dan ook dat Otis heeft gewonnen. Wanneer hun interview bij Kink FM daadwerkelijk zal plaatsvinden, is nog onbekend.
Daniel Hereijgers

Snoeiharde hardcore over zijn hoogtepunt heen? Dat is buiten Otis gerekend. Dit Roosendaalse vijftal is vernoemd naar het gesloopte bordeel waar de bandleden uit onder meer The Coffinkids, Stockholm Syndrome en Ground Control vanuit de repetitieruimte op uitkeken. De prachtig vormgegeven cd Good Cop Bad Mood is één groot statement van energie, verbazing, agressie en emotie. Bovenal is Otis retestrak. Typerend is het feit dat zanger Mario van Meer in prijsnummer Dogmata ook tijdens een break en (bijna) buiten bereik van de microfoon zich de longen uit het lijf gilt. Dat is tegelijkertijd het meest heikele punt van Otis: die ontladingen zullen de weg naar een breed publiek wellicht in de weg staan. Jammer, want Otis gaat muzikaal bijster interessant de emocore ver voorbij en fans van At The Drive-In, Fugazi, Discharge of Snapcase zouden hun lol deze zomer niet op moeten kunnen.
Willem Jongeneelen

Eind 2005 werd het Roosendaalse bordeel Otis gesloopt. Ongeveer tegelijkertijd hielden de lokale bands Stockholm Syndrome en The Coffinkids op te bestaan. Samen met ex-leden van punkrockband Against Time en Ground Control starten enkele overblijvers een nieuwe act. De naam lag voor de hand: Otis. Een gedeelde voorliefde voor hardcoreband Snapcase heeft overduidelijk gediend als één van de uitgangspunten. In dertien songs volgt de band op Good Cop Bad Mood ruwweg de evolutie die de Amerikaanse act doormaakte vanaf het rauwe Lookingglasself tot het uitgedachte slotakkoord End Transmission. Maar het scala aan stijlen en invloeden is breder. Otis schiet zo nu en dan uit gierend de bocht (Hell Bent On Leaving), sleept er flarden At The Drive-In en Refused bij en haalt in het met samples doorspekte The Slow Herd zelfs Fugazi aan. Talentvol bandje. Juiste instelling. Coole bandnaam.
Wouter Dielesen

Otis is een Nederlandse band die zeker niet de makkelijkste weg heeft gekozen die er muzikaal is. De sound van de band doet me denken aan bands zoals Snapcase in haar latere dagen en At The Drive-In. Niet de minste bands om mee vergeleken te worden lijkt me zo. In haar relatief korte bestaan heeft men al een aantal aansprekende shows gespeeld en een split 10" uitgebracht met Daily Fire. Nu is er dan de full-length cd van Otis. Ik moet bekennen dat dit een heel aangename cd is geworden. De band is muzikaal heel wat gegroeid sinds de laatste keer dat ik ze live zag. Er zijn tegenwoordig niet al te veel bands die dit soort muziek spelen dus er zijn voor Otis zeker kansen op internationaal succes. De eerste stap is gezet. Het is te hopen dat de band door kan gaan op dit ingeslagen pad!
Rick

Dat het snel kan gaan met een band bewijst de Roosendaalse formatie Otis, vernoemd naar de in 2005 gesloopte club uit dezelfde woonplaats. Opgezet door leden uit diverse voormalige Roosendaalse bands als Stockholm Syndrome, The Coffinkids, Ground Control en Against Time, beschikte Otis direct bij aanvang al over de nodige ervaring en kwaliteiten. Begin 2006 waren daar al meteen de eerste liveshows en ook de eigen nummers volgden al snel, wat in 2007 resulteerde in het volwaardige album Good Cop Bad Mood. Otis maakt een geweldig debuutalbum met een goed uitgebalanceerde mix van punkrock en grindcore met hier en daar een uitschieter naar noise, wat van begin tot eind ontzettend goed in de oren klinkt. Het is rauw, hard en energiek. Het eerste nummer getiteld Frozen Solid Under Siege opent meteen goed; het tempo ligt hoog en de teksten zijn rechttoe-rechtaan. De stem van Mario van Meer klinkt dynamisch en is in goede verhouding met de overige instrumenten. Geluidstechnisch is dit album in alle opzichten goed gemixt. Met het nummer Dead Air gevolgd door Homecoming Queen hoor je goed hoe de verschillende stijlen worden gespeeld, het laatste meer up-tempo en rauwer. Het vijftal weet de balans telkens goed tot het uiterste uit te werken en ten gehore te brengen. Het korte 10-108 heeft slechts één maatschappijkritische zin en komt goed over. Alle nummers die voorbij komen zijn intrigerend, in die zin, dat er genoeg gevarieerd wordt in de opzet; het blijft boeien. In Ex-Gladiator wordt afgesloten op een speelse wijze, zoals we die graag horen als afsluiting. Pure noise, niets meer en niets minder. De bandleden van Otis laten op het hele album hun ervaring merken, want wie goéd luistert, hoort uitsluitend een goed op elkaar ingespeeld geheel. En dat is zeker een compliment waard. De heren hebben al een aardige portefeuille met optredens in binnen- en buitenland, waaronder shows in onder meer Spanje en Frankrijk. Otis bárst van de energie en dat komt via het album al goed over, kun je nagaan wat een live-optreden met je doet.
René van Hoesel

Last November I reviewed the two Otis songs on the Daily Fire / Otis split. My biggest complaint was the screaming vocals of Mario that don't fit exactly with the melancholic punkrock. On the full length Good Cop Bad Mood Mario somehow does the same but this time it matches better and better when hearing the music more and more. Some songs still remind me of Hot Water Music but this style is mixed with dissonant rock. It makes this first album a good taste of what's to come. Hell Bent On Leaving stands out with catchy punkrock on the end while next up The Right To Remain Silent is groovy rock like The Melvins in a non experimental mood. The last two songs are rocking hardcore with even clean guitar parts in Atlanta. It shows the variety of Otis on Good Cop Bad Mood and I am not even referring to the noise outro at the end of the album. The artwork is great and funny together. Drummer John of Dead Rivers is dressed as a policeman and is attacking an innocent girl with a billy club who is lying on the asphalt. It expresses you won't trifle with Otis.
Maurice van der Heijden

Het gaat hard met Otis. Anderhalf jaar na oprichting komt de band met hun eerste full-length cd. De bandleden van Otis speelden ondermeer in Stockholm Syndrome, The Coffinkids en Ground Control. Deze ruime ervaring zorgt voor de volwassen en zeer professionele sound. Frozen Solid Under Siege, het 1e nummer, hakt er gelijk stevig in. De scherpe gitaren en het stemgeluid van zanger Mario van Meer zorgen voor een aparte sound. De muziek is te omschrijven als een mix van rockende hardcore en screamo, die ook live erg goed tot hun recht komt. Na het beluisteren van een aantal nummers wordt het meteen duidelijk; Otis doet niet aan mooie refreintjes of standaard structuren. Nee, elk nummer is een (kort) avontuur met tussen de tracks door een korte adempauze. Deze korte pauzes zorgen voor een live-feeling en ook de feedback tussendoor doet me denken aan een heftige show in een kleine zweterige club. Kortom, Good Cop Bad Mood is een uitstekende plaat die er ook nog eens goed verzorgd uit ziet. Hoogtepunten zijn de nummers Dogmata, het groovende Dead Air en Ex-Gladiator. Deze knoerharde liveband moet je niet alleen horen, je moet ze proeven, voelen en ruiken. West-Brabant heeft er met Otis een rockend juweeltje bij!
Yordi Dam

Eind vorig jaar ontving ik de split 10" van Daily Fire en Otis om te recenseren voor Punx.nl. Ik sloot de review af met de volgende zin: "Om mij echt te overtuigen moet ik toch volledige releases van deze bands horen". Inmiddels zijn mijn gebeden gehoord en brengt Black Death Recordings (die tevens de split 10" uitbracht) het eerste volledige album van Otis uit. Een band met ex-leden van onder andere Stockholm Syndrome en The Coffinkids. Benieuwd was ik dan ook of Otis met een volledig album mij wel kon overtuigen. Het antwoord op die vraag is vrij simpel: ja. De moderne hardcore sound met duidelijke invloeden van Amerikaanse 80's hardcore-punk met schreeuwende vocalen die me doen denken aan Snapcase ten tijde van Lookinglasself en Progression Through Unlearning staat als een huis. Otis kan snoeihard uit de hoek komen maar ook bijzonder melodieus, dit alles blijkt wel uit de "moeilijke" song Dogmata en de rockende track Dead Air. Catchy hooks met dito gitaarriffs en solo's en minder vanzelfsprekende breaks wisselen elkaar in hoog tempo af waardoor Good Cop Bad Mood een intens album is geworden die je alle hoeken van de kamer laat zien. Net als bij Snapcase zijn ook de meeste teksten bij Otis vrij kort, maar daardoor zeker niet minder krachtig. Goed voorbeeld daarvan is de tekst van de song The Slow Herd: "It is forbidden to kill therefore all murderers are punished, unless they kill in large numbers and to the sound of trumpets. Out of step with the already dead. The slow herd will have to make way, someday, somehow". Twee zinnen, twee woorden, en een song die 4:33 minuten duurt, maar zo vet. Zo zijn de meeste teksten korte donkere en destructieve verhaaltjes met een onheilspellende soundtrack. Otis overtuigt en hoe! De biografie zegt dat dit een band is voor fans van onder andere het eerder genoemde Snapcase, At The Drive-In, Hot Water Music en Black Flag. Ondanks dat bio's graag overdrijven zouden ze in dit geval wel eens gelijk kunnen krijgen. Met Otis heeft de Nederlandse scene er in ieder geval weer een moderne hardcore band van formaat bij, top!
Mano Revolver

De inzendingen van de Locals Only! zijn er plenty, waardoor sommige releases letterlijk ondergesneeuwd dreigen te raken. Deze 10" lag bijvoorbeeld onder een hoop afgekeurde locals praktisch krom te trekken onder mijn verwarming. Gelukkig kon ik de 10" net redden! Otis komt voort uit ex-Local Hero Stockholm Syndrome en laat moderne hardcore horen met een rockende touch. Klinkt uitstekend en op de een of andere manier doen de twee nummers op deze plak vinyl een tikkeltje donker aan. Daily Fire brengt hier ook twee nummers, die klinken echter een flink pak zwaarder. Een soort Neurosis meets Integrity, zou ik bijna zeggen. Verrassend en erg goed zijn de songs wel. Vooral Die! Messenger Die! komt goed uit de verf.
Miguel Thannhauser

Het zit de bands Daily Fire en Otis niet mee met hun split 10". Allereerst heeft de perser van het vinyl de labels omgedraaid. En omdat het geheel nogal artistiek aandoet, met de bijbehorende minimale info op de labels, moet er door middel van een sticker uitgelegd worden wanneer we welke band horen. Daarnaast werd de releaseparty voor deze split afgezegd door een politieoptreden tegen het in hetzelfde pand huizende anarchistisch collectief Eurodusnie. Al voordat de naald de plaat daadwerkelijk geraakt heeft is het dus al een beladen plaatje. Maar wanneer die naald dan eindelijk op het vinyl ploft, zijn alle verhalen om de plaat heen vergeten. Beide bands presenteren de luisteraar namelijk een goede bak (post-)hardcore. Otis doet dit iets furieuzer en traditioneler dan het loggere Daily Fire. Otis is de jongste band van de twee, maar herbergt wel de meeste ervaring met ex-leden van Stockholm Syndrome en The Coffinkids. De lijn van die bands loopt ook door in Otis. Het creatieve venijn van Snapcase en At The Drive-In combineren ze met de snelheid van een Das Oath. Daily Fire gaat daarentegen wat swingender en zwaarder te werk. Sludgecore is misschien nog de beste benaming voor de logge bulldozerriffs van de band die zijn verleden in de skatepunk heeft. In de lente van 2007 ziet de eerste cd van Otis het licht en ook Daily Fire is bezig met nieuw materiaal. Als alles meezit natuurlijk. Maar als tegenslag een graadmeter is voor kwaliteit, dan verdient deze 10" zijn tegenslag.
Tijs Heesterbeek