biography | press photos | flyer archive
august 2008 | de bode
Otis scoort op Akkerpop - Aan de randen van of juist over de West-Brabantse grenzen vinden ieder jaar weer uitstekend te genieten festivals plaats, zoals Dijkrock en Borstrock. Als je Zundert in oostelijke richting uitrijdt kom je vanzelf terecht in het Belgische dorpje Meer. Daar wordt alweer sinds een reeks van jaren het Akkerpop festival gehouden, een festival met gratis inkom, dat om 13.00 begint en duurt tot in de kleine uurtjes. Op het binnenpodium speelden dit jaar zoals gebruikelijk hardcore bands waaronder Unleash The Fury en The Dying. Op het Kloosterstage, logischer wijze gelegen naast het monumentale klooster, treden verschillende plaatselijke bands op gecombineerd met bands van nationale klasse. Dit jaar stonden op dit podium elf bands geprogrammeerd waaronder Tokota, The Hickey Underworld (winnaar Humo's rock rally), The experimental tropic blues band, Clark and the Aces, en de Roosendaalse screamorockband Otis. Otis wist, zoals ze dat altijd doen, het publiek binnen enkele seconden voor zich te winnen en liet zien dat ze niet voor niets als headliner waren geprogrammeerd. Akkerpop hoort thuis op het te bezoeken lijstje van de West-Brabantse liefhebber van (hard)rock en hardcore! peter uytdehage
may 2008 | real screamo
Als een collega van je in een band speelt en ze mogen acte de presence geven in de kelderbar, moet je daar vanzelfsprekend naartoe. Zo ook zaterdag 24 mei. Otis, met collega Mario, was naar het hoge Noorden afgereisd om ons Groningers eens te laten zien hoe je echt rockt. Van te voren had ik een cd van Mario gekregen voor mijn lange ritten van Bergen op Zoom naar Zuidlaren en vice versa, maar van de muziek was ik toch niet echt onder de indruk geraakt. Maar goed. Eerst was het de beurt aan Anaphylactic Shock voor een vrijwel lege zaal (warm weer, dus iedereen nog op de terrassen). Wat knalden deze Tilbo's de zaal uit zeg. Wat een verschrikkelijke bak herrie: geweldig. Zwagert JP werd het allemaal wat teveel en hij ging het vanaf een "rustigere" plek bekijken. Daarna Otis. De kelderbar was ondertussen al lekker volgelopen (het scheelt denk ik als je al wat vaker in Vera hebt gespeeld). Wat er toen gebeurd: Mario ging helemaal uit zijn dak en kreeg uiteindelijk het publiek vol mee. Knokken, duiken, tackelen, met micro's smijten, Mario crowdsurfen, alles werd uit de kast gehaald. Qua muziek was het ook zeer aangenaam. Wat een verademing ten opzichte van de cd. Een vleug screamo, dan weer hoorde ik iets van At The Drive-In, dan weer Refused: super. Voordat we het wisten was het concert al weer achter de rug met een fenomenaal einde. Alleen jammer dat de drummer (ingegeven door het publiek) het nodig vond om een toegift te geven. Dat ontkrachtte absoluut het supereinde waar de mannen één voor één aftaaiden. Al met al een geweldige avond. martin van eck
may 2008 | vera
Na een avondje Groningen dan maar weer eens iets uit het zuiden des lands. Al begreep ik van Statues dat de vier uur rijden vanuit Roosendaal en Tilburg toch echt peanuts was vergeleken met de afstanden die zij in Canada afleggen om een showtje te spelen. Voor Otis en Anaphylactic Shock geldt dus eigenlijk dat ze om de hoek spelen, ha! Otis heeft hier natuurlijk al eens gespeeld en weet dat het dichtbij is. Hun optreden van toen is overigens niet de reden dat ik ze terug gevraagd heb om hier te spelen. Hoewel ik het op cd echt heel goed vind was het optreden anderhalf jaar geleden slechts "ok". Wel goed maar er miste iets. Ja, toch jammer want ik had er wel wat van verwacht. Pas afgelopen december zag ik ze weer in Tilburg en daar leek het wel alsof er een volledig andere band stond. Zo, dat rockte een heel fijn eind weg zeg. Geen idee of het aan het volume lag of de sfeer van de avond, maar nu stond er echt een band waar de energie vanaf spatte. Nu dus in de herkansing maar goed volgens mij ontbrak het de vorige keer ook behoorlijk aan publiek dus voor de meeste mensen geldt dat ze zich fijn kunnen laten verrassen. Denk aan een pot goede melodieuze opgefokte rockende hardcore à la Snapcase, Refused en nou vooruit wat At The Drive-In. Denk op zich dat het wel duidelijk is voor diegenen die genoemde bands kennen. Veel vaart, lekker vol geluid en ook veel swing. Muziek die met veel enthousiasme gebracht dient te worden. Goed moshable ook. Dat was in Tilburg laatst heel goed voelbaar. Komen dus. Maar mocht dit je nu niks zegggen kan je ook nog voor de andere band van de avond komen. Uit het Tilburgse komt ook nog Anaphylactic Shock. Nog redelijk onbekend hier denk ik zo, maar uiteraard hebben leden hiervan ook al wel in de kelder gestaan. Leden hebben gespeeld of spelen nog steeds in bands als Restless Youth, Union Town, The Spades en Dead Rivers. Oh vet, punkrock dus? Nou nee, totaal niet. Ook deze jongens weten wat hip is en dat je in zo'n hippe stad als Tilburg dus op een gegeven moment met iets van doomy, langzame vette death 'n roll moet aankomen. Dat hebben ze niet alleen goed bedacht, maar ook nog eens goed uitgevoerd. Hun debuutplaatje zal ergens rond deze tijd volgens mij moeten verschijnen en zal bol staan van de Entombed riffs, Cursed ritmes en Tragedy grooves. Ja, loodzwaar dus, maar lekker doorstomend. Vleugje metal, ruige strot en dat maakt Anaphylactic Shock wel compleet denk ik. Goeie band ook. Lijkt me dat dit samen met Otis voor een leuk feestje gaat zorgen. Rocken! mrk
may 2008 | de bode
click here
march 2008 | 3voor12
Locatie: Podium Bloos, Breda. Omschrijving: De band word vaak vergeleken met Snapcase en At The Drive-In. Snoeiharde muziek, en vol overtuiging gebracht. Plus: Podium Bloos is een grote zaal, maar Otis lost dit overschot aan ruimte op door gewoon VOOR het podium te gaan staan. Na een hoop gedoe met de geluidsman barst het optreden los. Otis speelt zoals de muziek klinkt, enorm hard, vol overgave en gewoon goed. Het aanwezige publiek gaat flink los, en een paar echte Otis-fans schreeuwen alle nummers luidkeels mee. Het zou me niet verbazen als de volgende keer alle aanwezigen meezingen. Min: Met de feedback tussen de nummers kon ik vrij weinig, maar dat is zeuren om niks. Otis rockt! Eindoordeel: Mijn eerste Otis-ervaring was een goede. Als ik een keer vol frustratie zit en ik zoek een cd waarop ik totaal los kan gaan, dan zet ik Good Cop Bad Mood op! Cijfer: 9
march 2008 | westpoint
Fluff en Otis, die respectievelijk in de Eratozaal en in het Verkadehuis geprogrammeerd stonden, waren de lokale helden van het festival. De eerste act lukte het aardig, maar ondanks de grote populariteit van de band viel de publieksreactie wat tegen. Bij Otis daarentegen ging het dak er zowel letterlijk als figuurlijk af. De Roosendaalse hardcorerockers veroorzaakten de nodige chaos in een overgevuld Verkadehuis. Yordi Dam
november 2007 | 3voor12
OTIS wint tweede editie Dutch Delight in Mezz met snoeiharde hardcore - OTIS uit Roosendaal sluit de avond muzikaal af met snoeiharde hardcore. Hun spel klinkt hoekig, gestructureerd en hard. Zanger Mario van Meer is opgefokt en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Typisch voor het genre en uitermate effectief gebracht, deze bak lawaai. Het publiek, ongeveer vijftig man ondertussen, weet het strakke optreden te waarderen en geeft een royaal applaus. Na de laatste korte pauze vertelt presentator Bram dan ook dat OTIS heeft gewonnen. Wanneer hun interview bij Kink FM daadwerkelijk zal plaatsvinden, is nog onbekend. daniel hereijgers
october 2007 | live xs
click here
august 2007 | bn de stem
click here
july 2007 | OOR
Eind 2005 werd het Roosendaalse bordeel Otis gesloopt. Ongeveer tegelijkertijd hielden de lokale bands Stockholm Syndrome en The Coffinkids op te bestaan. Samen met ex-leden van punkrockband Against Time en Ground Control starten enkele overblijvers een nieuwe act. De naam lag voor de hand: Otis. Een gedeelde voorliefde voor hardcoreband Snapcase heeft overduidelijk gediend als één van de uitgangspunten. In dertien songs volgt de band op Good Cop Bad Mood ruwweg de evolutie die de Amerikaanse act doormaakte vanaf het rauwe Lookingglasself tot het uitgedachte slotakkoord End Transmission. Maar het scala aan stijlen en invloeden is breder. Otis schiet zo nu en dan uit gierend de bocht (Hell Bent On Leaving), sleept er flarden At The Drive-In en Refused bij en haalt in het met samples doorspekte The Slow Herd zelfs Fugazi aan. Talentvol bandje. Juiste instelling. Coole bandnaam. WOUTER DIELESEN
july 2007 | lords of metal
Otis is een Nederlandse band die zeker niet de makkelijkste weg heeft gekozen die er muzikaal is. De sound van de band doet me denken aan bands zoals Snapcase in haar latere dagen en At The Drive-In. Niet de minste bands om mee vergeleken te worden lijkt me zo. In haar relatief korte bestaan heeft men al een aantal aansprekende shows gespeeld en een split 10 inch uitgebracht met Daily Fire. Nu is er dan de full length cd van Otis. Ik moet bekennen dat dit een heel aangename cd is geworden. De band is muzikaal heel wat gegroeid sinds de laatste keer dat ik ze live zag. Er zijn tegenwoordig niet al te veel bands die dit soort muziek spelen dus er zijn voor Otis zeker kansen op internationaal succes. De eerste stap is gezet. Het is te hopen dat de band door kan gaan op dit ingeslagen pad! Rick
june 2007 | musicfrom.nl
Dat het snel kan gaan met een band bewijst de Roosendaalse formatie Otis, vernoemd naar de in 2005 gesloopte club uit dezelfde woonplaats. Opgezet door leden uit diverse voormalige Roosendaalse bands als Stockholm Syndrome, The Coffinkids, Ground Control en Against Time, beschikte Otis direct bij aanvang al over de nodige ervaring en kwaliteiten. Begin 2006 waren daar al meteen de eerste liveshows en ook de eigen nummers volgden al snel, wat in 2007 resulteerde in het volwaardige album "Good Cop Bad Mood". Otis maakt een geweldig debuutalbum met een goed uitgebalanceerde mix van punkrock en grindcore met hier en daar een uitschieter naar noise, wat van begin tot eind ontzettend goed in de oren klinkt. Het is rauw, hard en energiek. Het eerste nummer getiteld "Frozen Solid Under Siege" opent meteen goed; het tempo ligt hoog en de teksten zijn rechttoe-rechtaan. De stem van Mario van Meer klinkt dynamisch en is in goede verhouding met de overige instrumenten. Geluidstechnisch is dit album in alle opzichten goed gemixt. Met het nummer "Dead Air" gevolgd door "Homecoming Queen" hoor je goed hoe de verschillende stijlen worden gespeeld, het laatste meer up-tempo en rauwer. Het vijftal weet de balans telkens goed tot het uiterste uit te werken en ten gehore te brengen. Het korte "10-108" heeft slechts één maatschappijkritische zin en komt goed over. Alle nummers die voorbij komen zijn intrigerend, in die zin, dat er genoeg gevarieerd wordt in de opzet; het blijft boeien. In "Ex-Gladiator" wordt afgesloten op een speelse wijze, zoals we die graag horen als afsluiting. Pure noise, niets meer en niets minder. De bandleden van Otis laten op het hele album hun ervaring merken, want wie goéd luistert, hoort uitlsuitend een goed op elkaar ingespeeld geheel. En dat is zeker een compliment waard. De heren hebben al een aardige portefeuille met optredens in binnen- en buitenland, waaronder shows in onder meer Spanje en Frankrijk. Otis bárst van de energie en dat komt via het album al goed over, kun je nagaan wat een live-optreden met je doet. René van Hoesel
june 2007 | asice
Last November I reviewed the two Otis songs on the Daily Fire / Otis split. My biggest complaint was the screaming vocals of Mario that don't fit exactly with the melancholic punkrock. On the full length "Good Cop Bad Mood" Mario somehow does the same but this time it matches better and better when hearing the music more and more. Some songs still remind me of Hot Water Music but this style is mixed with dissonant rock. It makes this first album a good taste of what's to come. "Hell Bent On Leaving" stands out with catchy punkrock on the end while next up "The Right To Remain Silent" is groovy rock like the Melvins in a non experimental mood. The last two songs are rocking hardcore with even clean guitar parts in "Atlanta". It shows the variety of Otis on "Good Cop Bad Mood" and I am not even referring to the noise outro at the end of the album. The artwork is great and funny together. Drummer John of Dead Rivers is dressed as a policeman and is attacking an innocent girl with a billy club who is lying on the asphalt. It expresses you won't trifle with Otis. Maurice van der Heijden
june 2007 | de bode
Het gaat hard met Otis. Anderhalf jaar na oprichting komt de band met hun eerste full-length cd. De bandleden van Otis speelden ondermeer in Stockholm Syndrome, The Coffinkids en Ground Control. Deze ruime ervaring zorgt voor de volwassen en zeer professionele sound. "Frozen Solid Under Siege", het 1e nummer, hakt er gelijk stevig in. De scherpe gitaren en het stemgeluid van zanger Mario van Meer zorgen voor een aparte sound. De muziek is te omschrijven als een mix van rockende hardcore en screamo, die ook live erg goed tot hun recht komt. Na het beluisteren van een aantal nummers wordt het meteen duidelijk; Otis doet niet aan mooie refreintjes of standaard structuren. Nee, elk nummer is een (kort) avontuur met tussen de tracks door een korte adempauze. Deze korte pauzes zorgen voor een live-feeling en ook de feedback tussendoor doet me denken aan een heftige show in een kleine zweterige club. Kortom, Good Cop Bad Mood is een uitstekende plaat die er ook nog eens goed verzorgd uit ziet. Hoogtepunten zijn de nummers "Dogmata", het groovende "Dead Air" en "Ex-Gladiator". Deze knoerharde liveband moet je niet alleen horen, je moet ze proeven, voelen en ruiken. West-Brabant heeft er met Otis een rockend juweeltje bij! Yordi Dam
june 2007 | punx.nl
Eind vorig jaar ontving ik de split 10" van Daily Fire en OTIS om te recenseren voor Punx.nl. Ik sloot de review af met de volgende zin: "Om mij echt te overtuigen moet ik toch volledige releases van deze bands horen". Inmiddels zijn mijn gebeden gehoord en brengt Black Death Recordings (die tevens de split 10" uitbracht) het eerste volledige album van OTIS uit. Een band met ex-leden van onder andere Stockholm Syndrome en The Coffinkids. Benieuwd was ik dan ook of OTIS met een volledig album mij wel kon overtuigen. Het antwoord op die vraag is vrij simpel: ja. De moderne hardcore sound met duidelijke invloeden van Amerikaanse 80's hardcore-punk met schreeuwende vocalen die me doen denken aan Snapcase ten tijde van Lookinglasself en Progression Through Unlearning staat als een huis. OTIS kan snoeihard uit de hoek komen maar ook bijzonder melodieus, dit alles blijkt wel uit de "moeilijke" song "Dogmata" en de rockende track "Dead Air". Catchy hooks met dito gitaarriffs en solo's en minder vanzelfsprekende breaks wisselen elkaar in hoog tempo af waardoor "Good Cop Bad Mood" een intens album is geworden die je alle hoeken van de kamer laat zien. Net als bij Snapcase zijn ook de meeste teksten bij OTIS vrij kort, maar daardoor zeker niet minder krachtig. Goed voorbeeld daarvan is de tekst van de song "The Slow Herd". "It is forbidden to kill therefore all murderers are punished, unless they kill in large numbers and to the sound of trumpets. Out of step with the already dead. The slow herd will have to make way, someday, somehow". Twee zinnen, twee woorden, en een song die 4:33 minuten duurt, maar zo vet. Zo zijn de meeste teksten korte donkere en destructieve verhaaltjes met een onheilspellende soundtrack. OTIS overtuigt en hoe! De biografie zegt dat dit een band is voor fans van onder andere het eerder genoemde Snapcase, At The Drive In, Hot Water Music en Black Flag. Ondanks dat bio's graag overdrijven zouden ze in dit geval wel eens gelijk kunnen krijgen. Met OTIS heeft de Nederlandse scene er in ieder geval weer een moderne hardcore band van formaat bij, top! mano revolver
april 2007 | live xs
de inzendingen van de locals only! zijn er plenty, waardoor sommige releases letterlijk ondergesneeuwd dreigen te raken. deze 10 inch lag bijvoorbeeld onder een hoop afgekeurde locals praktisch krom te trekken onder mijn verwarming. gelukkig kon ik de 10 inch net redden! otis komt voort uit ex-local hero stockholm syndrome en laat moderne hardcore horen met een rockende touch. klinkt uitstekend en op de een of andere manier doen de twee nummers op deze plak vinyl een tikkeltje donker aan. daily fire brengt hier ook twee nummers, die klinken echter een flink pak zwaarder. een soort neurosis meet integrity, zou ik bijna zeggen. verrassend en erg goed zijn de songs wel. vooral die! messenger die! komt goed uit de verf. miguel thannhauser
March 2007 | Kindamuzik
Het zit de bands Daily Fire en Otis niet mee met hun split 10". Allereerst heeft de perser van het vinyl de labels omgedraaid. En omdat het geheel nogal artistiek aandoet, met de bijbehorende minimale info op de labels, moet er door middel van een sticker uitgelegd worden wanneer we welke band horen. Daarnaast werd de releaseparty voor deze split afgezegd door een politieoptreden tegen het in hetzelfde pand huizende anarchistisch collectief Eurodusnie. Al voordat de naald de plaat daadwerkelijk geraakt heeft is het dus al een beladen plaatje. Maar wanneer die naald dan eindelijk op het vinyl ploft, zijn alle verhalen om de plaat heen vergeten. Beide bands presenteren de luisteraar namelijk een goede bak (post-)hardcore. Otis doet dit iets furieuzer en traditioneler dan het loggere Daily Fire. Otis is de jongste band van de twee, maar herbergt wel de meeste ervaring met ex-leden van Stockholm Syndrome en The Coffinkids. De lijn van die bands loopt ook door in Otis. Het creatieve venijn van Snapcase en At The Drive-In combineren ze met de snelheid van een Das Oath. Daily Fire gaat daarentegen wat swingender en zwaarder te werk. Sludgecore is misschien nog de beste benaming voor de logge bulldozerriffs van de band die zijn verleden in de skatepunk heeft. In de lente van 2007 ziet de eerste cd van Otis het licht. En ook Daily Fire is bezig met nieuw materiaal. Als alles meezit natuurlijk. Maar als tegenslag een graadmeter is voor kwaliteit, dan verdient deze 10" zijn tegenslag. Tijs Heesterbeek
december 2006 | live xs
click here
october 2006 | vera krant
click here
october 2006 | bn de stem
click here